દિલ્હીની ઓલ ઈન્ડિયા ઈન્સ્ટિટયૂટ ઓફ મેડિકલ સાયન્સ હોસ્પિટલમાં ૧૧ વર્ષની એક બાળકી સારવાર લઈ રહી છે. જયપુરની હોસ્પિટલમાંથી તેને અહીં ખસેડવામાં આવી છે. એ કોઈને કહી રહી છે : ”પહેલાં હું ચાલી શકતી હતી. હવે હું ચાલી શકતી નથી. મને બહુ જ દર્દ થાય છે. હું બહું જ ગભરાઈ ગઈ છું. એ લોકોએ મારી સાથે બહુ જ ખરાબ કૃત્ય કર્યું છે. મને ન્યાય અપાવશોને ? હું અહીં ઠીક તો થઈ જઈશને ?”
એ બાળકી ગઈ તા. ૨૦મી ઓગસ્ટે જયપુર પાસે સિકરમાં ગેંગ રેપનો ભોગ બની હતી. એની વેજિયાના પર અત્યાર સુધીમાં ચાર મેજર અને બે માઈનોર સર્જરી થઈ ચૂકી છે. તેની શરીર રચનાને ઠીક કરવા બીજી ૧૪ જેટલી પ્રક્રિયા કરવામાં આવી છે. ગેંગ રેપનો ભોગ બન્યાના છ મહિના બાદ પણ તે હજુ હોસ્પિટલમાં છે. તેનું શરીર એટલું તો ક્ષતવિક્ષત થઈ ગયું છે તે બાળકી તેની કુદરતી ક્રિયાઓ નોર્મલ રીતે કરી શકતી નથી. તેના પેટમાં એક છીદ્ર પાડીને માર્ગ ખોલવો પડયો છે. તેના શરીર પર હજી વેજિનોપ્લાસ્ટી કરવાનો બાકી છે.
ગેંગરેપનો ભોગ બનેલી બાળકી એક ગરીબ મુસ્લિમ પરિવારની છે. તેની સાથે તેની મોટી બહેન અને મા જ છે. ગેંગ રેપનો ભોગ બન્યા પછી એ બાળકીએ આજ સુધી સ્મિત આપ્યું નથી. અડધીરાતે તે જાગી જાય છે અને પૂછે છેઃ ”શું હું જીવું છું ? એ લોકો મને મારી તો નહી નાંખે ને ? મને અહીં શા માટે લાવ્યા ? મને એ રાત્રે રસ્તામાં જ મરી જવા દેવી હતી ને ? મારાથી આ દર્દ સહન થતું નથી.”
મા કહે છે : ”મારી દીકરીઓ જ મારા જીવનનો ટેકો છે.મારે એક મોટો દીકરો છે પણ તે તેની સાસરીમાં રહે છે. તે અમારી ખબર રાખતો નથી. અમે ગયા વર્ષે જ દરભંગાથી સિકર આવ્યાં હતાં. મારા પતિનું કેટલાક સમય પર મૃત્યુ થઈ ગયું છે. મારી મોટી બહેન કે જે કોઈના ઘેર ઘરકામ કરે છે તેની સાથે અને રહેવા આવ્યાં હતાં. એ દિવસે ઈદ હતી. મારી બંને દીકરીઓ તેમની બે સહેલીઓ સાથે નજીકમાં જ આવેલા એક થિયેટરમાં રાતના શોમાં ફિલ્મ જોવા ગઈ હતી. મારી નાની દીકરીની ઉંમર ૧૧ વર્ષની છે અને મોટી દીકરીની ઉંમર ૧૬ વર્ષની છે. આ અમારી પહેલી ઈદ હતી કે જ્યારે મારી દીકરીઓના પિતા હયાત નહોતા. અમે હતાશ હતા. તેથી બાજુમાં રહેતી મુન્ની મીઠાઈ લઈને અમારા ઘેર આવી હતી અને મારી દીકરીઓને ફિલ્મ જોવા લઈ ગઈ હતી. એ બધાં ચાલીને જ થિયેટર સુધી ગયાં હતાં.
ફિલ્મ ચાલુ થઈ ત્યારે બે તરફ યુવાનો પણ એ જ છબીઘરમાં પિક્ચર જોવા બેઠેલા હતા. ફિલ્મ કંટાળાજનક હોઈ બધી છોકરીઓ રાત્રે ૮ વાગે ઊભી થઈ ગઈ અને છબીઘરની બહાર નીકળી ગઈ. એ છોકરીઓને ખબર નહોતી કે કોઈ બે જણ તેમનો પીછો કરી રહ્યા હતા. રસ્તા પર અંધારું આવતાં એ બે જણે પહેલાં મુન્નીને પકડી પરંતુ મુન્નીએ વિરોધ કર્યો અને તે છટકીને ભાગી ગઈ. એ પછી એ લોકોએ મારી નાની દીકરીને પકડી લીધી જેની વય માત્ર ૧૧ વર્ષની હતી. તેને ઊંચકીને એક કારમાં પૂરી દીધી અને કાર દોડાવી દીધી. મારી મોટી દીકરી તે કારની પાછળ દોડી પણ કાર દૂર દૂર સુધી રવાના થઈ ગઈ. તે ચીસો પાડતી રહી. મારી ૧૬ વર્ષની દીકરી ઘેર આવી. એણે કહ્યું: ‘મમ્મી, બહેનને કોઈ ઉપાડી ગયા છે.” એ જાણ્યા બાદ અમે સીધાં જ પોલીસ સ્ટેશને ગયાં. પોલીસે અમારી ફરિયાદ લેવાની ના પાડી દીધી. અમે જે કારમાં મારી દીકરીને ઉપાડી ગયા હતા તે કારનું વર્ણન પણ કર્યું અને કારનો નંબર પણ આપ્યો પરંતુ પોલીસે કોઈ પગલાં લીધાં નહીં.
બીજા દિવસે અમારા મહોલ્લાના બધા જ ભાઈ-બહેનો અમારી બાજુમાં આવેલી સ્કૂલની સરોજ નામની શિક્ષિકાની આગેવાની હેઠળ ફરી પોલીસ સ્ટેશન સામે ગયાં અને દેખાવો કર્યાં. તે બાદ જ બીજા દિવસે પોલીસે અમારી ફરિયાદ લીધી. છેક સાંજે ચાર વાગે મારી દીકરી હાઈવે પરથી બેભાન હાલતમાં મળી આવી. પોલીસે રાત્રે જ પગલાં લીધાં હોત તો મારી દીકરી અત્યાચારનો ભોગ બનતાં બચી ગઈ હોત. જે શિક્ષિકાએ અમને ફરિયાદ નોંધાવવામાં મદદ કરી હતી તેણે અમને ફરિયાદ પાછી ખેંચી લેવા દબાણ શરૂ કર્યું. કારણ કે ગુનેગારો તેની જ્ઞાતિના હતા.”
એ પછી ૧૧ વર્ષની પીડિતાએ પોલીસને જણાવ્યું કે, ”અમારી સાથે થિયેટરમાં જે બે જણ બેઠેલા હતા તેઓ જ અમારી પાછળ પાછળ આવ્યા હતા અને રસ્તામાં મુન્નીના દુપટ્ટાને ખેંચી લઈ એ દુપટ્ટો મારી આંખો પર બાંધી દીધો હતો. એમનાં કપડાંથી મારા હાથ અને પગ પણ બાંધી દીધા હતા. મને ક્યાંક દૂર દૂર લઈ ગયા હતા અને બે જણે વારાફરતી મારી પર બળાત્કાર ગુજાર્યો હતો. હું એ દર્દ સહન કરી શકી નહોતી અને હું બેભાન બની ગઈ હતી. મને લોહીલુહાણ કરી દેવામાં આવી હતી.”
ઘટના ગંભીર લાગતાં પોલીસે આરોપીઓને પકડી લેવાની કામગીરી હાથ ધરી હતી. તેમને કારનો નંબર આપવામાં આવ્યો હતો. કારના નંબરના આધારે તેઓ ગુનેગારોને શોધી શક્યા હતા. તેમના મોબાઈલ ફોનના આધારે તેમનું લોકેશન નક્કી કરવામાં આવ્યું હતું. ગુનો કર્યા બાદ તેમણે મોબાઈલ ફોન સ્વિચ ઓફ કર્યા નહોતા. પોલીસે સુરેશ જાટ (૨૫ વર્ષ) અને રમેશ (૨૬) નામના બે આરોપીઓની ધરપકડ કરી. એ લોકોએ બળાત્કાર કર્યો ત્યારે બાળકીના શરીરમાંથી નીકળેલા લોહીના કારણે બંને ગુનેગારોનાં વસ્ત્રો પણ લોહીવાળા થઈ ગયા હતા. એ વસ્ત્રો કાઢી નાંખીને તેમણે એક મિત્રના ઘેરથી ૫૦૦ રૂપિયામાં બીજાં કપડાં લઈ લીધાં હતાં. આ વખતે પણ પીડિતા કારમાં જ હતી અને નવાં વસ્ત્રો આપનારને પણ શું થયું છે તેની ખબર હતી. કપડાં બદલ્યા બાદ બેઉ આરોપીએ કારને રાત્રે જ હાઈવે પર લઈ ગયા હતા અને બાળકીને હાઈવે પર ફેંકી દઈ કાર દોડાવી મૂકી હતી. ત્યાંથી સીધા ઘેર જવાના બદલે બંને આરોપીઓ રાધેશ્યામ અને રૂપારામ નામના ઘેર રોકાઈ ગયા હતા.
પોલીસે એ બંને આરોપીઓને મોબાઈલ ફોનના લોકેશનના આધારે પકડી લીધા હતા. તેમની કારમાંથી બાળકીના ઈયરિંગ્સ અને બંગડીઓના ટુકડા કબજે કર્યા. બાળકી તો ઘટનાના બીજા દિવસે જ મળી આવી હતી. એ ગુનેગારોને ઓળખી શકી નહોતી. પરંતુ બળાત્કાર ગુજાર્યા બાદ બંને આરોપીએ ગિરધારીલાલ અને યોગરાજના ઘરે ૫૦૦ રૂપિયા આપી કપડાં લેવા ગયા તે ઘરને તે ઓળખી ગઈ હતી. એ તમામની ધરપકડ કરવામાં આવી.
બાળકીને પહેલાં જયપુરની હોસ્પિટલમાં દાખલ કરવામાં આવી પરંતુ તેનું શરીર છિન્નભિન્ન થઈ ગયું હોઈ વધુ જટિલ સારવાર માટે તેને દિલ્હી ખસેડવામાં આવી. જયપુરમાં આઠ ડોક્ટરોની પેનલ તેને સારવાર આપી રહી હતી. તેમાં ગાયનેકોલોજિસ્ટથી માંડીને પિડિયાટ્રિક્સ સર્જન અને જનરલ સર્જરી પણ કાર્યરત રહ્યા. ઘટનાના ૪૮ કલાક બાદ તેને દાખલ કરવામાં આવી હોઈ બાળકીની હાલત અત્યંત ગંભીર બની ગઈ હતી.
રાજસ્થાનની અશોક ગેહલોતની સરકારે પરિવારને રૂ. પાંચ લાખની મદદ કરી છે પરંતુ તેથી પરિવારને કોઈ સુખ શાંતિ પ્રાપ્ત થઈ નથી. પીડિતાની મા કહે છે : ”અમને પૈસા જોઈતા નથી. મારે તો મારી બાળકી પાછી જોઈએ છે.”
બાળકી હજુ દિલ્હીની હોસ્પિટલમાં અસહ્ય દર્દથી કણસી રહી છે.
